به گزارش نسیم امروز،‌در این یادداشت آمده است:

زمستان که از راه می‌رسد، سرما برای همه ایرانیان یکسان نیست. در برخی استان‌ها، کاهش دما تنها به معنای پوشیدن لباس گرم‌تر است، اما در استان‌های سردسیر کشور، به‌ویژه خراسان شمالی و دیگر مناطق شمال و شمال شرق، سرمای استخوان‌سوز زمستان گاه به مسئله‌ای جدی برای زندگی روزمره مردم تبدیل می‌شود. در چنین شرایطی، تأمین پایدار گاز نه صرفاً یک موضوع فنی و اقتصادی، بلکه مسئله‌ای اجتماعی، انسانی و مرتبط با آسایش و امنیت خانواده‌هاست.

واقعیت این است که در روزهای اوج مصرف، شبکه سراسری گاز کشور با محدودیت‌هایی روبه‌رو می‌شود و افزایش تقاضا در بخش خانگی می‌تواند تأمین گاز سایر بخش‌ها و مناطق را با دشواری مواجه کند.

در چنین وضعیتی، مدیریت مصرف دیگر فقط یک توصیه عمومی نیست؛ ضرورتی ملی است که تحقق آن به مشارکت آگاهانه و مسئولانه همه شهروندان نیاز دارد.

اما چگونه می‌توان این ضرورت را از سطح توصیه‌های تکراری و پیام‌های رسمی فراتر برد و به یک رفتار اجتماعی فراگیر تبدیل کرد؟

پیشنهاد، بهره‌گیری از یکی از ارزشمندترین سرمایه‌های اجتماعی جامعه ایرانی است: پیوندهای عاطفی و خانوادگی.

تصور کنید پدری در بجنورد برای فرزندش که در تهران زندگی می‌کند پیامکی می‌فرستد و می‌نویسد: «پسرم! می‌دانی که زمستان اینجا چقدر سرد است؟ اگر تو فقط دو درجه دمای خانه‌ات را کاهش دهی و در مصرف گاز صرفه‌جویی کنی، به من و هزاران خانواده دیگر در مناطق سردسیر کمک کرده‌ای. روی محبت و همراهی‌ات حساب می‌کنم.»

یا مادری از فرزندش در اصفهان، خواهری از برادرش در شیراز و خانواده‌ای از بستگان خود در سایر استان‌ها چنین درخواستی داشته باشند.

این پیام‌ها شاید در ظاهر ساده باشند، اما حامل مفهومی عمیق‌اند: ما در شهرهای مختلف زندگی می‌کنیم، اما در برابر یکدیگر بی‌مسئولیت نیستیم. اگر بخشی از جامعه بتواند با اندکی کاهش مصرف، به پایداری تأمین انرژی در سراسر کشور کمک کند، چرا نباید این ظرفیت را به حرکتی سازمان‌یافته و ملی تبدیل کرد؟

بر همین اساس، پیشنهاد می‌شود پویشی با عنوان «دو درجه کمتر، برای هم‌وطنم» طراحی و اجرا شود؛ پویشی مردمی، داوطلبانه و مبتنی بر همدلی خانوادگی که در آن ساکنان استان‌های سردسیر، از فرزندان، والدین، خواهران، برادران، خویشاوندان و دوستان خود در سایر استان‌ها دعوت کنند با کاهش حدود دو درجه‌ای دمای محیط خانه، استفاده بهینه از وسایل گرمایشی و پرهیز از مصرف غیرضروری گاز، در عبور از روزهای اوج مصرف همراهی کنند.

مزیت مهم این پیشنهاد آن است که به‌جای تکیه صرف بر تبلیغات عمومی، از ظرفیت طبیعی شبکه ارتباطی خانواده‌ها استفاده می‌کند. هر پیام می‌تواند به چند پیام دیگر تبدیل شود و هر خانواده به حلقه‌ای از زنجیره همدلی ملی بدل شود.

در این الگو، مردم نه مخاطبان منفعل یک توصیه، بلکه کنشگران اصلی یک حرکت اجتماعی خواهند بود.

البته این پویش نباید به معنای تحمیل سختی به خانواده‌ها یا به خطر انداختن سلامت کودکان، سالمندان و بیماران باشد. کاهش دما باید متناسب با شرایط ساختمان، آب‌وهوا و وضعیت ساکنان و در محدوده ایمن و استاندارد انجام شود. همچنین تأکید بر کاهش دمای محیط و تنظیم اصولی وسایل گرمایشی است، نه دستکاری غیراصولی تجهیزات. بدیهی است میزان اثرگذاری این اقدام نیز باید با ارزیابی کارشناسی شرکت ملی گاز و متناسب با شرایط شبکه سنجیده شود.

برای تحقق این ایده، پیشنهادهای زیر قابل طرح است:

۱. استانداری خراسان شمالی با همکاری شرکت گاز استان، تدوین و معرفی پویش «دو درجه کمتر، برای هم‌وطنم» را به‌عنوان یک پیشنهاد ملی در دستور کار قرار دهد.

۲. شرکت ملی گاز ایران با بررسی فنی ظرفیت صرفه‌جویی و آثار آن بر تعادل شبکه، زمینه حمایت و توسعه سراسری پویش را فراهم کند.

۳. صداوسیما، رسانه‌های استانی، خبرگزاری‌ها و شبکه‌های اجتماعی با تولید پیامک‌های آماده، پوستر و کلیپ‌های کوتاه عاطفی، به گسترش این حرکت کمک کنند.

۴. از خانواده‌ها خواسته شود پیام پویش را برای حداقل ده نفر از بستگان و دوستان خود در سایر استان‌ها ارسال کنند و دریافت‌کنندگان نیز در صورت تمایل آن را بازنشر دهند.

۵. میزان مشارکت خانوارها، تغییرات مصرف گاز و آثار احتمالی پویش بر مدیریت اوج مصرف، با شاخص‌های مشخص و قابل سنجش ارزیابی و نتایج آن به اطلاع مردم برسد.

زمستان سخت را نمی‌توان فقط با بخشنامه و توصیه پشت سر گذاشت؛ همان‌گونه که هیچ شبکه انرژی پایداری بدون مشارکت مردم شکل نمی‌گیرد. گاهی یک تصمیم کوچک در خانه‌ای در تهران، اصفهان یا شیراز، بخشی از یک مسئولیت بزرگ در سطح ملی است.

بیایید امسال به جای آنکه فقط از سردی زمستان شکایت کنیم، برای گرم ماندن خانه یکدیگر قدمی برداریم. شاید دو درجه کاهش دمای خانه ما به‌تنهایی معجزه نکند، اما وقتی میلیون‌ها خانواده در سراسر ایران همراه شوند، همین اقدام کوچک می‌تواند به بخشی از راه‌حل یک مسئله بزرگ تبدیل شود.

ایران یک خانواده بزرگ است؛ بیایید در روزهای سرد، هوای همدیگر را داشته باشیم.