متن این یادداشت به این شرح است:

در روابط میان دولت‌ها، دیپلماسی زمانی معنا پیدا می‌کند که بر پایه احترام متقابل، رعایت حاکمیت ملی و پایبندی به قواعد پذیرفته‌شده بین‌المللی استوار باشد. نمایندگی دیپلماتیک هر کشور نیز نمی‌تواند پوششی برای عبور از قوانین کشور میزبان یا دخالت در امور داخلی آن باشد.

از این منظر، آنچه وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران درباره حضور غیرقانونی دو دیپلمات فرانسوی در محل قرار مخفی عناصر مرتبط با یک پرونده نفوذ و مداخله خارجی اعلام کرده، موضوعی فراتر از یک اختلاف معمول دیپلماتیک است و نیازمند پاسخ روشن دولت فرانسه است.

بر اساس بیانیه وزارت اطلاعات، حضور این دو دیپلمات در محل قرار و همچنین اسناد و قراردادهای کشف‌شده، از وجود طرحی برای ارتباط‌گیری پنهان، شناسایی و شبکه‌سازی با برخی عناصر داخلی حکایت دارد. اگر این ادعاها در روند قضایی کشور اثبات شود، دیگر نمی‌توان ماجرا را در چارچوب فعالیت معمول دیپلماتیک تفسیر کرد؛ بلکه با مسئله‌ای مواجه خواهیم بود که مستقیماً استقلال سیاسی و امنیت ملی ایران را هدف قرار داده است. رفتار دولت فرانسه در چنین شرایطی به جای جنجال رسانه‌ای و تلاش برای تغییر زمین بازی، باید بر شفاف‌سازی و پاسخ‌گویی متمرکز باشد. دولت فرانسه موظف است توضیح دهد دیپلمات‌هایش در چنین موقعیتی چه می‌کرده‌اند و با توجه به اسناد مورد اشاره وزارت اطلاعات ، ارتباط امضای مقام‌های فرانسوی با پروژه ادعایی چه معنایی دارد. اصل مصونیت دیپلماتیک نیز نباید به ابزاری برای مصونیت از پاسخ‌گویی تبدیل شود. یکی از مهم‌تری شانه‌های مداخله خارجی، تلاش برای ایجاد شبکه‌های نفوذ، ارتباط‌گیری پنهان با بازیگران داخلی و اثرگذاری بر فرآیندهای سیاسی و اجتماعی کشور هدف است.

تجربه تاریخی ایران نیز نشان داده است که بی‌توجهی به چنین روندهایی می‌تواند هزینه‌های سنگینی برای استقلال و امنیت ملی به همراه داشته باشد. بنابراین، هوشیاری نهادهای مسئول در برابر هرگونه تلاش سازمان‌یافته برای نفوذ، بخشی از مسئولیت طبیعی حاکمیت در صیانت از منافع ملی است. در این میان، باید از تلاش‌های نیروهای اطلاعاتی و امنیتی کشور که مأموریت آنان شناسایی و مقابله با شبکه‌های نفوذ و مداخله خارجی است، حمایت کرد.

سربازان گمنام امام زمان(عج) در صورت انجام مأموریت خود در چارچوب قانون، نقش مهمی در حفاظت از امنیت کشور و جلوگیری از تبدیل فعالیت‌های پنهان به تهدیدهای آشکار دارند.

فرانسه اگر خواهان حفظ روابط دیپلماتیک با ایران است، باید به جای فرافکنی، اصل احترام متقابل را بپذیرد.

باید با صراحت گفت که حاکمیت ملی ایران موضوعی قابل معامله نیست و هیچ دولت خارجی نمی‌تواند از عنوان دیپلماتیک برای عبور از خطوط قانونی کشور استفاده کند. اکنون توپ در زمین پاریس است؛ فرانسه باید درباره رفتار دیپلمات‌های خود و ابعاد پروژه ادعایی نفوذ، پاسخ روشن و قانع‌کننده ارائه کند.