ملت ایران در روزهای اخیر یکی از حساس‌ترین و سرنوشت‌سازترین مقاطع تاریخ معاصر خود را پشت سر گذاشته است. شهادت حضرت امام خامنه‌ای رضوان‌الله تعالی علیه، ضایعه‌ای بزرگ و جانکاه برای جهان اسلام و ملت ایران بود، اما آنچه در این میان جلوه‌ای کم‌نظیر از اقتدار ملی را به نمایش گذاشت، حضور گسترده، یکپارچه و باشکوه مردم در آیین‌های وداع، تشییع و خاکسپاری این رهبر بزرگ بود. میلیون‌ها ایرانی با گرایش‌ها، سلیقه‌ها و دیدگاه‌های مختلف سیاسی و اجتماعی در کنار یکدیگر ایستادند و تصویری ماندگار از وحدت، وفاداری و انسجام ملی را به ثبت رساندند.

این حضور تاریخی، علاوه بر آنکه نشان‌دهنده پیوند عمیق ملت با آرمان‌های انقلاب اسلامی بود، پیام روشنی نیز برای دشمنان ایران داشت؛ پیامی که حکایت از زنده بودن روح همبستگی ملی و استحکام پایه‌های نظام داشت.

از همین رو، طبیعی است که بدخواهان کشور پس از ناکامی در مواجهه با این نمایش عظیم وحدت، تلاش کنند از مسیرهای دیگر وارد شوند و با ایجاد تردید، اختلاف‌افکنی و برجسته‌سازی شکاف‌های اجتماعی و سیاسی، سرمایه ارزشمند انسجام ملی را هدف قرار دهند.

تجربه تاریخ نشان داده است که هیچ کشوری بدون برخورداری از سرمایه اجتماعی و وحدت داخلی قادر به عبور از بحران‌ها و دستیابی به پیشرفت پایدار نیست. ملت‌هایی که در بزنگاه‌های تاریخی توانسته‌اند اختلافات را کنار بگذارند و حول منافع ملی گرد هم آیند، موفق شده‌اند تهدیدها را به فرصت تبدیل کنند و مسیر توسعه و اقتدار را هموار سازند.

امروز نیز جمهوری اسلامی ایران در شرایطی قرار دارد که بیش از هر زمان دیگری به همدلی و هم‌افزایی نیازمند است.

دشمنان کشور به خوبی دریافته‌اند که قدرت واقعی ایران نه صرفاً در توان نظامی، اقتصادی یا فناوری، بلکه در انسجام مردم و پیوند ملت با رهبری نهفته است. به همین دلیل، راهبرد اصلی آنان در مقطع کنونی، تضعیف این پیوند و ایجاد شکاف در میان اقشار مختلف جامعه است.

در هفته‌های اخیر شاهد بوده‌ایم که برخی جریان‌های رسانه‌ای و اتاق‌های فکر وابسته به دشمن تلاش کرده‌اند موضوعاتی همچون مذاکرات، مسائل اقتصادی، تحولات منطقه‌ای و حتی برخی اختلاف‌نظرهای طبیعی در عرصه سیاست را به بستری برای دو قطبی‌سازی جامعه تبدیل کنند. آنان می‌کوشند با القای روایت‌های متناقض و ایجاد فضای بی‌اعتمادی، گروه‌های مختلف اجتماعی را در برابر یکدیگر قرار دهند و از این رهگذر اهداف خود را پیش ببرند.

اما ملت ایران بارها ثابت کرده است که در لحظات حساس، منافع ملی را بر سلایق فردی ترجیح می‌دهد. امروز نیز زمان آن فرا رسیده است که همه جریان‌های سیاسی، نخبگان، رسانه‌ها و فعالان اجتماعی مسئولانه رفتار کنند و از هرگونه سخن، اقدام یا تحلیلی که زمینه‌ساز اختلاف و چندصدایی زیان‌بار می‌شود، پرهیز نمایند.

در همه نظام‌های سیاسی، وجود یک محور مورد اعتماد برای هدایت جامعه در شرایط حساس ضروری است.

در جمهوری اسلامی ایران نیز رهبری همواره نقش ستون خیمه وحدت ملی را ایفا کرده است.

تجربه چهار دهه گذشته نشان می‌دهد هر زمان که جامعه حول محور رهبری حرکت کرده، کشور توانسته از پیچیده‌ترین چالش‌ها عبور کند و دستاوردهای بزرگی را رقم بزند.

از این رو، در شرایط کنونی لازم است همه اقشار جامعه خود را مقید به تبعیت از رهنمودها و فرامین رهبری بدانند و از ورود به حاشیه‌هایی که دشمن برای ایجاد اختلاف طراحی می‌کند، دوری کنند.

اختلاف دیدگاه امری طبیعی است، اما هنگامی که پای منافع ملی و امنیت کشور در میان باشد، همه باید در یک جبهه و زیر یک پرچم قرار گیرند.

امروز بیش از هر زمان دیگر باید دل‌ها به یکدیگر نزدیک شود. خانواده‌ها، نخبگان، مسئولان، رسانه‌ها و فعالان سیاسی باید به جای برجسته کردن نقاط اختلاف، بر مشترکات ملی تأکید کنند.

آنچه ایران را در برابر توطئه‌های گوناگون بیمه می‌کند، نه تکثر صداهای متعارض، بلکه وحدت در هدف، انسجام در عمل و همدلی در مسیر پیشرفت است.

ملت ایران اکنون در آستانه فصلی جدید از تاریخ خود قرار گرفته است. دشمنان امیدوارند با ایجاد شکاف، حرکت رو به جلو کشور را متوقف کنند، اما تجربه نشان داده است هرگاه مردم دست در دست یکدیگر نهاده‌اند، همه نقشه‌های بدخواهان نقش بر آب شده است.

امروز روز وحدت است. روز جدال‌های سیاسی نیست؛ روز همبستگی ملی است. روزی است که همه باید برای اعتلای ایران عزیز، حفظ اقتدار ملی و تحقق آرمان‌های انقلاب اسلامی در کنار یکدیگر بایستند.

واقعیت آن است که مهم‌ترین سرمایه راهبردی جمهوری اسلامی ایران در مقطع کنونی، انسجام اجتماعی و اعتماد عمومی است. هر اندازه این سرمایه تقویت شود، قدرت چانه‌زنی کشور در عرصه بین‌المللی افزایش یافته و دشمنان در دستیابی به اهداف خود ناکام خواهند ماند. در مقابل، هرگونه شکاف و چنددستگی می‌تواند زمینه سوءاستفاده رقبا و دشمنان را فراهم کند.

از این رو، حفظ وحدت ملی نه یک توصیه اخلاقی، بلکه ضرورتی راهبردی برای امنیت، ثبات و پیشرفت ایران در شرایط حساس امروز به شمار می‌رود.