به گزارش نسیم امروز، متن کامل این یادداشت به شرح زیر است:

میلاد حضرت رسول اکرم(ص) فرصتی برای بازخوانی یکی از مهم‌ترین آموزه‌های مکتب نبوی، یعنی «وحدت» است. پیامبری که رسالت خود را با دعوت به توحید، اخلاق، عدالت و کرامت انسان آغاز کرد، جامعه‌ای پراکنده و گرفتار منازعات قبیله‌ای را به «امت» تبدیل کرد؛ امتی که پیوند آن نه بر پایه نژاد، قومیت و قبیله، بلکه بر ایمان، اخلاق و مسئولیت مشترک استوار بود.

از همین منظر، هفته وحدت را نباید صرفاً مجموعه‌ای از مراسم مناسبتی، جشن‌ها و برنامه‌های فرهنگی دانست. فلسفه نامگذاری روزهای ۱۲ تا ۱۷ ربیع‌الاول به عنوان هفته وحدت، که با ابتکار حضرت امام خمینی(ره) شکل گرفت، فراتر از یک مناسبت تقویمی است. این هفته می‌تواند فرصتی برای تقویت گفت‌وگو میان مسلمانان، کاهش سوءتفاهم‌ها، تقویت همدلی اجتماعی و یادآوری این حقیقت باشد که اختلاف دیدگاه‌های مذهبی نباید به دشمنی و گسست میان مسلمانان منجر شود.

اهمیت این موضوع در شرایط امروز کشور و منطقه، بیش از گذشته آشکار است. جامعه ایران طی ماه‌های اخیر شرایط دشوار و پرتنشی را پشت سر گذاشته و آثار روانی، اجتماعی و اقتصادی بحران‌ها همچنان در بخش‌هایی از جامعه مشاهده می‌شود. در چنین شرایطی، هر عاملی که بتواند سرمایه اجتماعی، اعتماد عمومی و احساس تعلق مشترک را تقویت کند، ضرورتی راهبردی است و وحدت یکی از مهم‌ترین این عوامل به شمار می‌رود.

تجربه تاریخی نیز نشان داده است که جوامع در شرایط تهدید، بیش از هر زمان دیگری به انسجام نیاز دارند.

دشمنان یک ملت معمولاً زمانی امکان بهره‌برداری از شکاف‌های داخلی را پیدا می‌کنند که اختلاف‌ها از سطح طبیعی تفاوت دیدگاه عبور کرده و به بی‌اعتمادی، نفرت و تقابل اجتماعی تبدیل شده باشد.

از این رو، حفظ وحدت به معنای نادیده گرفتن تفاوت‌ها نیست؛ بلکه به معنای مدیریت عاقلانه تفاوت‌ها و قرار دادن منافع ملی و مصالح امت اسلامی در جایگاهی بالاتر از اختلافات فرعی است.

در این میان، حوادث تلخ و خشونت‌های رخ‌داده در منطقه و همچنین رنج مردم بی‌گناه، ضرورت همدلی میان ملت‌های مسلمان را بیشتر کرده است. وقتی کودکان، زنان و غیرنظامیان قربانی جنگ و خشونت می‌شوند، مسلمانان بیش از هر زمان دیگری به زبان مشترک عدالت، کرامت انسانی و حمایت از مظلومان نیاز دارند. وحدت اسلامی می‌تواند بستری برای تقویت همین گفتمان و تبدیل آن به مطالبه‌ای عمومی در جهان اسلام باشد.

البته وحدت تنها وظیفه علما و نخبگان دینی نیست. مسئولان، دانشگاهیان، رسانه‌ها، فرهنگیان، فعالان اجتماعی و عموم مردم در ساختن فضای وحدت‌آفرین سهم دارند.

رسانه‌ها در این میان مسئولیتی مهم‌تر بر عهده دارند؛ زیرا می‌توانند به جای برجسته کردن اختلافات و تولید ادبیات تحریک‌آمیز، بر اشتراکات دینی، منافع ملی، اخلاق اجتماعی و ضرورت گفت‌وگو تمرکز کنند. جهاد تبیین نیز اگر به معنای روشنگری مسئولانه و اقناع افکار عمومی باشد، می‌تواند در همین مسیر نقش مؤثری ایفا کند.

استان‌های مرزی و مناطقی که پیروان مذاهب مختلف در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند، ظرفیت ویژه‌ای برای تحقق عملی وحدت دارند.

حضور جدی‌تر علمای اهل سنت و شیعه، نخبگان، جوانان و تشکل‌های مردمی در برنامه‌های هفته وحدت می‌تواند این مناسبت را از سطح شعار به عرصه تجربه اجتماعی منتقل کند. گفت‌وگوهای علمی، نشست‌های مشترک، برنامه‌های فرهنگی و فعالیت‌های اجتماعی مشترک، بیش از ده‌ها سخنرانی رسمی می‌توانند مفهوم وحدت را برای مردم ملموس کنند.

در نهایت، «امت رسول‌الله(ص)» صرفاً یک شعار برای یک هفته نیست؛ یک مسئولیت مستمر است. جامعه‌ای که می‌خواهد از بحران‌ها عبور کند، باید اختلاف را به گفت‌وگو، تفاوت را به همزیستی و تهدید را به فرصت همبستگی تبدیل کند.

امروز بیش از همیشه به وحدتی نیاز داریم که از دل ایمان، عقلانیت، عدالت و احترام متقابل شکل بگیرد؛ وحدتی که هم حافظ منافع ملی باشد و هم امت اسلامی را در برابر افراط‌گرایی، تفرقه و سلطه‌طلبی بیگانگان مقاوم‌تر کند.

میلاد پیامبر رحمت(ص) می‌تواند نقطه آغاز دوباره‌ای برای این بازگشت باشد؛ بازگشت به اخلاق نبوی، گفت‌وگو، کرامت انسان و باور به اینکه در برابر تهدیدهای بزرگ، هیچ سرمایه‌ای ارزشمندتر از همدلی و انسجام نیست.

روزهای ۱۲ تا ۱۷ ربیع‌الاول، بر پایه روایت‌های مختلف درباره تاریخ ولادت پیامبر اکرم(ص)، با ابتکار حضرت امام خمینی(ره) «هفته وحدت» نامگذاری شد.

این نامگذاری با هدف نزدیک‌تر شدن پیروان مذاهب اسلامی و برجسته کردن اشتراکات آنان شکل گرفت و طی سال‌های گذشته به فرصتی برای برگزاری برنامه‌های فرهنگی، علمی و اجتماعی در ایران و دیگر جوامع اسلامی تبدیل شده است.

امسال نیز با توجه به تحولات منطقه و شرایط حساس داخلی و بین‌المللی، تأکید بر وحدت و انسجام اسلامی اهمیت بیشتری یافته است.